"Nie-boska komedia" jest dramatem o różnorodnej problematyce:

Jest to dramat rodzinny: hr. Henryk o małżeństwie: "Zstąpiłem do ziemskich ślubów, bom znalazł tę, o której marzyłem" (śluby ziemskie jako zniżenie się do ziemskiej rzeczywistości); rozczarowanie "żoną dobrą i skromną", zmęczenie prozą życia (przygotowanie do chrzcin, puste rozmowy gości, codzienność jako "sen fabrykanta Niemca"). Egoizm i marzycielstwo Męża stają się przyczyną tragedii całej rodziny.

Dramat o poecie i poezji:

poeta "fałszywy" - hr. Henryk (konfrontacja wyjątkowej misji poety w świecie ze sposobem, w jaki wywiązuje się ze swoich obowiązków; rewizja głównych mitów romantycznych - zjawy; rozbieżność między postawą moralną bohatera a pięknem jego poezji),

poeta "prawdziwy" - Maria, Orcio (życie na granicy świata widzialnego i niewidzialnego; nadwrażliwość opłacona cierpieniem, szaleństwem, ślepotą, wreszcie śmiercią),

dramat o historii: bohaterowie to przedstawiciele społeczeństwa; przełomowy moment historii: agonia świata feudalnego; walka klas; historia jako ścieranie się przeciwstawieństw - tragizm historii i z tego wynikająca konieczność ingerencji Opatrzności (prowidencjalizm),

dramat metafizyczny: współistnienie świata fantastycznego (wyobrażenia chrześcijańskie) z realnym w jednej przestrzeni i czasie. Wpływ sił nadprzyrodzonych na poczynania ludzi (wszystko, co człowiek robi, ma znaczenie w planie metafizycznym); ciągła walka Dobra ze Złem o dusze ludzi (moralitet).

Dominującą cechą dramatów epoki romantyzmu jest odrzucenie reguł dramatu klasycznego i łączenie elementów różnych rodzajów i gatunków literackich (synkretyzm gatunkowy).

W efekcie z dramatu wyłania się wizja świata pełnego dysharmonii, wieloznaczności i napięć rodzących nierozwiązywalne problemy:

brak jedności czasu (akcja trwa kilkanaście lat, niektóre sceny dzieją się równocześnie, między innymi są bliżej nieokreślone, czasem duże luki czasowe. W wymiarze ideowym utwór odbierać należy w perspektywie wieczności);

brak jedności miejsca (poszczególne sceny rozgrywają się w różnych, czasem niedokładnie określonych miejscach: w domu hrabiego, w szpitalu dla obłąkanych, w górach, w okopach Świętej Trójcy; często jest to sceneria typowo romantyczna. W wymiarze ideowym - perspektywa kosmiczna);

brak jedności akcji (wiele różnych wątków: — życie rodzinne hrabiego, — losy Orcia, — starcie rewolucjonistów z arystokracją, — walka duchów dobrych i złych o duszę Męża);

kompozycja: brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poszczególnymi scenami (każda scena ukazuje inny aspekt przedstawianego świata);

łączenie fantastyki z realizmem (upiór Dziewicy w domu Męża, sąd nad hrabią w podziemiach, apokaliptyczna, powalająca Pankracego wizja Chrystusa);

elementy liryczne (narrator ma cechy podmiotu lirycznego: emocjonalność wypowiedzi, otoczenie szczególną atmosferą uczuciową kreowanych postaci, np. Orcia);

łączenie scen zbiorowych (obrazy z obozu rewolucjonistów: monumentalność, rozmach z kameralnymi: rozmowy hrabiego z Marią, Orciem, wyciszenie, liryzm);

łączenie tragizmu (koncepcja poety i poezji) z komizmem (np. zachowanie gości na chrzcinach); patosu (np. kreacja Pankracego) z groteską (np. w rewolucyjnej obrzędowości: "prosimy ślicznie o głowę arystokraty");

łączenie stylów wypowiedzi (metaforyka prozy poetyckiej obok stylu potocznego gości na chrzcinach i naukowego - lekarza).

Czynnikami spajającymi dramat są: — nadrzędna wobec całości postać narratora, postać głównego bohatera i pojawiające się we wszystkich częściach postacie epizodyczne (np. Ojciec Chrzestny), — symetria kompozycji (cz. I i II + cz. III i IV, "uwertury").

"Irydion" - dramat z czasów upadku starożytnego Rzymu, wydany w 1836 roku, ukazujący rozkład imperium za panowania cesarza Heliogabala. Poeta wysuwa tezę, iż odrodzenie Rzymu mogłoby nastąpić tylko w oparciu o nowie siły - chrześcijaństwo. Na nim też pragnie oprzeć się Aleksander, który po śmierci zdeprawowanego poprzednika obejmuje władzę. Tytułowy Bohater jest Grekiem, który przybył do Rzymu, by pomścić swoją ojczyznę. Zdobył poparcie patrycjuszy, których cezar skazał na los niewolników lub gladiatorów, skupił wokół siebie barbarzyńców ciemiężonych przez rzymski patrycjat. Pragnął również do walki wciągnąć chrześcijan i osiągnął połowiczny sukces, bowiem doprowadził do rozłamu w gminie chrześcijańskiej. Jednak w decydującym momencie chrześcijanie zawiedli go, wybrali ideę zwycięstwa poprzez męczeństwo. Irydion poniósł klęskę. W dramacie tym Krasiński wyraźnie przeciwstawił się walce zbrojnej o wolność. W epilogu ukazał Irydiona obudzonego po kilkuwiekowym śnie. Wyrok Boga skazał go za grzech nienawiści na pobyt w Polsce - "ziemi mogił i krzyżów".

"Przedświt" - poemat wizyjny, wydany anonimowo w Paryżu w 1843 roku, w którym Krasicki przedstawił swoje poglądy mesjanistyczne, według których cierpienia Polski mają odkupić ludzkość i wprowadzić świat w nową epokę powszechnej szczęśliwości i sprawiedliwości. Misją tą jednak poeta obarcza tylko szlachtę polską, widząc w niej reprezentantkę najczystszych ideałów chrystusowych. Ona w przeszłości walczyła w obronie wiary, niepodległości, cierpi na Sybirze i ona ma dokonać odkupienia przez swoją mękę. Sam tytuł ma charakter swoistego neologizmu: przedświt, to brzask, wczesna zapowiedź świtu nowej ery, która nadejdzie wkrótce i nieuniknienie - zwieńczając dzieje ludzkości epoką czynu.

"Psalmy przyszłości" cykl wydany (1845-1848) pod pseudonimem Spirydion Prawdzicki, na który składają się między innymi: "Psalm nadziei", "Psalm miłości", "Psalm żalu", "Psalm dobrej woli". Idealizacja szlachty, która w przeszłości "Z Polską w sercu - z mieczem w dłoni - Dniem i nocą bez pokoju" strzegła ojczyzny, a teraz zgodnie z zasadą chrześcijańskiej miłości stanąć ma w sojuszu z ludem: „Jeden tylko, jeden cud: / Z Szlachtą polską - polski Lud", traktowany zresztą dość konwencjonalnie jako masa bierna i bezmyślna ("marzący w śnie olbrzym").