|
|
|
Oświecenie : • Wstęp • Oświecenie w Polsce • Umysłowość • Literatura powszechna • Ignacy Krasicki • Julian Ursyn Niemcewicz • Publicystyka doby oświecenia • Sentymentalizm |
Julian Ursyn Niemcewicz Julian Ursyn Niemcewicz (1757-1841). Poeta i
żołnierz, ukończył Szkołę Rycerską, w czasie Sejmu Czteroletniego należał do stronnictwa patriotycznego. Walczył w powstaniu kościuszkowskim, był adiutantem Tadeusza Kościuszki. Pod Maciejowicami, wraz z rannym wodzem, dostał się do niewoli. Towarzyszył również Kościuszce w podróży do Ameryki (uzyskał obywatelstwo amerykańskie). Powróciwszy do kraju poświęcił się przede wszystkim działalności literackiej i politycznej w Księstwie Warszawskim i Królestwie
Kongresowym. W czasie powstania listopadowego wyruszył do Anglii z misją dyplomatyczną, ale do kraju już nie powrócił i zmarł w Paryżu.
"Powrót posła"
Komedia powstała w okresie ożywionej działalności
politycznej Niemcewicza. W 1788 roku wybrany został posłem inflanckim na sejm zwany Wielkim. Szybko dał się poznać jako jeden z najaktywniejszych działaczy stronnictwa patriotycznego. Wygłaszał mowy w sprawie ucisku chłopów, za reprezentacją miast w sejmie, w obronie reform w szkolnictwie wprowadzonych przez Komisję Edukacji Narodowej. Szczególnie mocno zaangażował się w walkę o zniesienie wolnej elekcji i wprowadzenie zasady dziedziczności korony. Jego wystąpienia sejmowe w tej sprawie z 17 września 1790 roku wywołały burzliwą polemikę. W tym
też roku powstał "Powrót posła" wystawiony w styczniu 1791 roku.
Utwór jest komedią polityczną, o pogodnej tematyce i żywej akcji prowadzącej do szczęśliwego zakończenia, wykorzystującym komizm sytuacyjny, charakterologiczny i słowny. Przedstawiona w dramacie historia miłosna jest jedynie pretekstem do podjęcia zagadnień politycznych. Celem utworu jest agitowanie odbiorcy do programu sejmowego stronnictwa patriotycznego. W komedii zostały skonfrontowane przeciwstawne poglądy na temat przyszłego kształtu Rzeczypospolitej:
Bohaterowie utworu stanowią typy, a nie zindywidualizowane charaktery; postacie są jednoznacznie pozytywne lub negatywne (idealizacja).
Wśród typów bohaterów pozytywnych należy wyróżnić:
Natomiast typy bohaterów negatywnych (karykatury)
reprezentują:
Autor komponując fabułę zastosował zasadę symetrii
przeciwieństw (konserwatywny Sarmata Gadulski - Sarmata oświecony Podkomorzy, "żona modna" Starościna - "polska matrona" Podkomorzyna, fircyk Szarmancki - prawy obywatel Walery).
Bohaterowie mówią różnymi stylami (Starościna posługuje się francuskimi makaronizmami i frazeologią rodem z romansów; Szarmancki - słownictwem związanym z końmi i polowaniem, a jako intrygant potrafi styl zmienić w zależności od sytuacji; Gadulski to gawędziarz z sarmacką rozwlekłością snujący opowieści o gospodarstwie, polityce i życiu towarzyskim; natomiast język Podkomorzego cechuje jasny, logiczny, nieomal retoryczny styl).
|
|
|