Utwór powstał w latach sześćdziesiątych, światowa premiera sztuki odbyła się w Belgradzie, w Polsce wystawiono go po raz pierwszy w 1965 roku.

Tematem utworu jest bunt głównego bohatera, Artura, przeciwko światu, jaki wykreowali jego rodzice, Stomil i Eleonora. W imię szeroko rozumianej wolności obalili oni dawny porządek, zasady moralne i obyczajowe, a w ich miejsce stworzyli świat nieuporządkowany, pozbawiony wartości, którymi można by się kierować. Ich dom i życie stanowią doskonały przykład chaosu. Artur buntuje się przeciwko takiemu stanowi rzeczy, chce powrócić do dawnych zasad, zaprowadzić w życiu porządek. Jego działania napotykają opór, formy, które chce przywrócić, są już anachroniczne. Ponosi klęskę, umiera zabity przez Edka, który za pomocą siły terroryzuje rodzinę.

Utwór można odczytywać jako:

parodię dramatu rodzinnego - warstwa najłatwiejsza do odczytania. Efekt parodii został uzyskany poprzez odwrócenie tradycyjnych ról w rodzinie (starsze pokolenie jest awangardowe i łamie konwencje, najmłodsze marzy o powrocie do nich).

dyskusję o wychowaniu wg modelu nihilistycznego - pokolenie Stomila odrzuciło wszelkie konwenanse i bariery obyczajowe i w tym duchu wychowało dzieci. Jednak całkowita wolność doprowadziła do anarchii, chaosu i pustki, a świat domaga się porządku, by można w nim funkcjonować.

wizję rozwoju ludzkości - w tej wizji: rodzina Stomilów wyobraża społeczeństwo, sztuka awangardowa - rewolucję, styl życia Stomilów przed spiskiem Artura - sytuację społeczną po rewolucji, spisek Artura - kontrrewolucję, przejęcie władzy przez Edka - dyktaturę. Takie odczytanie fabuły sprawia, że "Tango" staje się parabolicznym dramatem o dziejach ludzkości.

dramat o władzy - Artur przez ślub chce powrotu do konwencji i świata wartości. Przekonuje się, że jednak forma nie zbawi świata, potrzebna jest do tego idea. Śmierć babci nasuwa mu myśl, że tą ideą mogłaby być władza (ma skłonność do tyranii, instrumentalnego traktowania ludzi). Przyjmuje postawę bohaterów romantycznych (Kordian, Konrad) i wygłasza parodię romantycznego monologu. Ekscytuje go siła i władza. Jednak prawdziwą siłę posiada Edek - prostak i cham.

dramat o miejscu i roli sztuki w życiu człowieka - nowatorstwo i eksperymenty nie są rozumiane, poddaje się je próbie ośmieszenia i dyskredytacji jako bezwartościowe i niepotrzebne.

Utwór jest głęboko osadzony w polskiej tradycji dramatycznej:

• W konstrukcji utworu:
  • podział na akty,
  • nieomal klasyczna budowa:
  • ekspozycja - przedstawienie postaci,
  • zawiązanie akcji - bunt Artura,
  • punkt kulminacyjny – ślub, jako forma uporządkowania świata,
  • perypetie - poszukiwanie idei, śmierć Eugenii,
  • rozwiązanie akcji-katastrofa - zdrada Ali, przejęcie władzy przez Edka;
• tradycyjne rodzaje komizmu:
  • słowny - np. sposób mówienia Stomila, próby naśladowania slangu Edka przez Eugenię i Eugeniusza;
  • sytuacyjny - np. wysłanie babci za karę na katafalk,
  • charakterów - Eugenia, Eugeniusz, Edek;
• pierwsze dwa akty prezentują typ dramatu rodzinnego (połączenie tragizmu z komizmem), akt kolejny - dramat idei;
• utwór nawiązuje i parodiuje tradycyjne dramaty o tematyce mieszczańskiej, np. "Moralność Pani Dulskiej" G. Zapolskiej.