27 Ksiąg Nowego Testamentu opowiada dzieje Chrystusa i Rodziny Świętej, mówi o działalności Apostołów już po śmierci Chrystusa. Wykłada nauki Chrystusowe.

Do kanonu należą: Księgi Historyczne, na które składają się:

Ewangelie, w dosłownym tłumaczeniu z j. greckiego: "radosne wieści, dobre nowiny", spisane przez trzech synoptyków: św. Mateusza, Marka i Łukasza oraz czwarta, w powszechnym mniemaniu najpiękniejsza, najoryginalniejsza i najgłębsza, św. Jana, najmłodszego spośród Apostołów.

Dzieje Apostolskie - relacje z apostolskiej działalności św. Piotra (jednego z dwunastu apostołów, męczennika rozsławionego przez H. Sienkiewicza w "Quo vadis", jedynego, który do dziś ma swego następcę w osobie papieża) i św. Pawła z Tarsu (nazywanego też "Apostołem Narodów" ze względu na zapał z jakim odbywał podróże misyjne), obrazujące rozpowszechnianie się idei chrześcijaństwa, spisane prawdopodobnie przez św. Łukasza, ucznia tego ostatniego.

Dzieło jest niejednorodne stylistycznie, zawiera zarówno mowy-katechezy Piotra i Pawła, jak i relacje z podróży, w których wybitną rolę odgrywają epizody.

21 Listów Apostolskich, w tym aż 14 pisanych przez św. Pawła, a 7 przez innych Apostołów.

List w starożytności był popularnym gatunkiem literackim i służył nie tylko do przekazywania informacji, ale także stanowił płaszczyznę rozważań filozoficznych i religijnych. Listy apostoła Pawła mają charakterystyczną budowę:

• wstęp,
• dziękczynienie Bogu,
• właściwy korpus listu (nauczanie orędzia Chrystusowego, zachęta do życia chrześcijańskiego),
• zakończenie.

Księga prorocza, czyli Apokalipsa (objawienie) napisana jest przez św. Jana około 100 - 106 roku; to wizja ukazująca za pomocą tajemniczych symboli przyszłe losy ludzkości i koniec świata.