Szymon Zimorowic (około 1608–1629) - syn majstra murarstwa ze Lwowa. Autor jednego zbioru wierszy "Roksolanki, to jest Ruskie panny" napisanych na wesele brata, Bartłomieja. Jest to zbiór pieśni tworzących jednolitą całość. Decyduje o tym założenie kompozycyjne: jest to turniej poetycki, w którym przedstawione zostały liryczne zwierzenia 69 bohaterów. Bohaterowie - podzieleni na dwa chóry panien i jeden młodzieńców - występują "z muzyką, z tańcami, z padwany". Turniej to jednocześnie obrzędowe widowisko. Z rozkoszy świata widzianych przez Morsztyna tu przede wszystkim przedstawiona jest rozkosz miłości. Logika cyklu prowadzi przez różne przypadki jedności szczęścia i cierpienia, by w ostatniej pieśni przypomnieć, że świat miłości to świat nadziei, który "śmierć wespół z prochem rozwieje". Poeta nie kryje, że takiej kompozycji uczył się od Morsztyna, ostatnią pieśń oddał mistrzowi. Bohaterowie nie mają przynależności społecznej, chodzi tylko o klimat, nawet imiona nawiązują jedynie do starożytnych, włoskich, ruskich. Poeta sięgnął do symboli; obok zaczerpniętych z antyku (Wenus, Kupido, strzała z łuku) występują i bliskie folklorowi (para ptaków, wianek różany, rozmarynowy) i symbole dworskie, średniowieczne (pan i sługa), symbole religijne (ołtarz, światłość, ciemność) oraz nieznanego pochodzenia symbole magii oczu ludzkich. Miłość występuje tu jako cierpienie, walka przeciwieństw. Sam autor nazwał zbiór "miękkimi rymami", "łagodnymi odami", unika bowiem ostrych zestawień barokowych, dąży do operowania strukturami krótkich cząstek w strofice (3-sylabowe, 4-sylabowe, 5-sylabowe).